Bugün için ne yazayım diye düşünürken yine arşivimden medet umdum.
Yıllar önce bilgisayarımda bana gönderilen bir e-mail’le karşılaştım. Bu bir mektuptu. Bir şehit çocuğunun babaya olan özlemini, hasretin ne olduğunu dile getiriyordu. Okuyunca o kadar hüzünlendim ki tarifi mümkün değildi. Günümüz gerçeklerinden bir hüzün tablosu karşımda duruyordu.
Buyurun birlikte okuyalım.
Ne diyor o minicik yürek özlem duyduğu babasına!
*
“Yine seni özledim. Yine aklım karıştı baba..
Özlem aklı karıştırır mı? Bunu öğretmemiştin baba,
Bugün benim doğum günüm. Şimdi sekiz yaşımdayım. Büyüdüm erkek oldum ama hala anlamıyorum sen neden yoksun baba. Önlük bana çok yakıştı. Senin hep görmek istediğin gibi pırıl pırıl bir öğrenci oldum ama sen göremedin üzgünüm çok üzgünüm baba... Karlı bir kış günüydü. seni bir tabutun içine koymuşlardı. Yine çok yakışıklıydın. Derin bir uykuya dalmıştın. Çağırdım defalarca seslendim sana, cevap vermedin küstüm sonra. Hani söz vermiştin. Kartopu oynayacaktık ilk kar yağdığında. Hava çok soğuktu ama baba annem ağlarken ''oooyyy ciğerim yanıyor'' diyordu.
İnsanın ciğeri nasıl yanar baba?
Çok büyük bir kalabalık vardı. Herkes ama herkes ağlıyordu. Hep bir ağızdan ''ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ'' diyorlardı. Sen şehitsen ölmüş olamazsın.
Ölmediysen nerdesin baba?
Kocaman bir Türk bayrağına sarmışlardı tabutunu. Sen onu hep göklerde görmek isterdin.''Kutsal sevdam bayrağım'' derdin ya hani. Nedense biraz da kıskandım o zaman seni. Affet baba. Peki, neden anlamıyorum hâla.
Şimdi sen öldün mü? O zaman vatan bölündü mü? Çok karıştı aklım baba. Vatanı kim bölmek ister ki. Bu büyük günah değil mi? Dedem anlatırdı ya, hep ''benim dedem Çanakkale'de şehit oldu vatanı kurtarmak için'' derdi ya... O zaman büyük dedem yok yere mi öldü? Neden tekrar vatanı bölmek
İstiyorlar baba? Hani okula gidince her şeyi öğrenecektim. Bunları neden öğretmiyorlar baba? Bildiğim tek şey var.
O da sen yoksun yanımda.
Annem çok özlüyor seni biliyorum. Babanla gurur duyuyorum diyor. İnsan gurur duyunca ağlar mı? Özleme alışır mı baba?
Peki, gurur senin yerine kardeşimi koklar mı? Beni maça götürür mü acaba?
Biliyor musun baba, benim ciğerim yanmıyor elledim sıcak değildi fazla. Hem duman da çıkmıyor. Ama içimde bir yer var. Seni her düşündüğümde orası çok acıyor, sızlıyor, sanki kopacakmış gibi oluyor. Sanki birileri devamlı kalbimi sıkıyor. Galiba sen yokken hep hasta oluyorum baba.
Bu acı nasıl diner? Ellerin ellerimi nerde bekler? Koşabilmek için seninle yollar bizi nasıl özler? Vatanı hangi canavar böler? Onlara senden başka kim dur der?
Gel de anlat bana. Anlat, öğret ki bende şehit olayım baba...”
*
Anlayacaksın yavrum anlayacaksın. Günü gelince vatanı vatan yapanları, bu vatan için kanlarını akıtanlarla, vatanına ihanet eden vatansızları anlayacaksın. Anlayacak ve o mübarek atandan onur duyacaksın.
*///*