BEKİR SITKI ERDOĞAN

(Günlerden bir gün)

Öyle hatıralar vardır ki, onları hayal edip yeniden yaşamak bile bir ömre bedeldir. “Geçmiş zaman olur ki//Hayali cihan değer.” sözü de ömre bedel sözünü teyit eden bir söz olsa gerek.

Ben de yaşımızın getirdiği karamsarlıkla evimde oturmuş hatırlarımı yüklediğim albümümü karıştırıyorum. Karıştırdıkça gerilere çok gerilere gidiyorum. Uzun yıllar ötesinde yaşanmış anılarım bir sinema şeridi gibi gözlerimin önünden gelip geçiyor. Bazen üç-beş yıl, bazen otuz-kırk yıl ötesine gidiyorum.

Bu duygular içerisinde bir yaprağı çevirdiğimde gönlümde her zaman derin bir yeri olan Türk şiirinin duayeni, şairler sultanı Bekir Sıtkı Erdoğan’la yüz yüze geliyorum. Onunla birlikte çektiğimiz bir resimle karşılaşıyorum ve çakılıp kalıyorum. Biz yaştaki insanlar biraz daha mı duygusal oluyorlar nedir derinden bir “ahhh” çektiğimi hissediyorum.

Aradan epeyce bir zaman geçiyor, torunumun “dede, dede!” diyerek bana seslenişi ile daldığım bu derin hayallerden uyanıyorum. Hemen kalkıp telefona sarılıyor ve numarayı düşürüyorum.

Telefona bir bayan çıkıyor. “Bekir Sıtkı Erdoğan Hocamla görüşebilir miyim?” der demez karşımda o muhterem insanı, o şairler sultanını, o asalet ve edep timsali insanın sesini duyuyorum.

“Buyurun ben Bekir Sırtkı Erdoğan.” diyor.

Kendimi tanıttıktan sonra “Hocam ben Elazığ’dan arıyorum.” der demez duyduğu memnuniyeti ta buradan hissediyorum. Hal hatır sorumundan sonra üstadın ‘Elazığ’ı ve Elazığlıyı çok sevdiğini ve asla unutamayacağını’ söylemesi bizleri onura ediyor, mutlu ediyordu.

Böyle bir değerden böylesine iltifatlar elbette ki insanı onura eder, elbette ki insanı mutlu eder. “Hocam biz de sizi çok seviyoruz. Manas’tan bütün arkadaşlarımın size saygı ve selamlarını iletiyorum.” dediğimde gözlerindeki mutluluğu görür gibiydim.

Üstatla biz zaman zaman “Hazar Şiir Akşamlarında” bir araya gelir, ondan feyizler alır ve onu rahat ettirmekten kendimizi sorumlu hissederdik. Bu günde bu duygulardan yola çıkarak karınca kararınca bu büyük şairimizi sizlere tanıtma gibi ağır bir yükün altına girdik. İnşallah hata yapmayız.

1926 yılında Karaman’da doğan şairimiz, ağabeyimiz, duayenimiz Bekir Sıtkı Erdoğan, Kuleli Askeri Lisesini, 1948’de Kara Harp Okulu’nu bitirdi. Kıta subaylığı yaptı. Bu arada Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’ni bitirdi. Heybeliada Deniz Lisesi’nde edebiyat öğretmenliği yaptı. “Bir Yağmur Başladı, Kışlada Bahar, Bin birinci Gece ve Dostlar Başına” adlı kitapları eserlerinden bazılarıdır. Pek çok şiiri Türk Sanat Müziği formatında bestelendi. “Kışlada Bahar” şiiri seksen milyon insanın dilindeki şarkı oldu.

Kara gözlüm, efkârlanma gül gayri

İbibikler, öter ötmez ordayım

Mektubunda diyorsun ki: 'Gel Gayri'

Sütler kaymak tutar tutmaz ordayım

Ah çekerim resmine her bakışta

Bir mahzunluk var o boyun büküşte

Emin ol ki, her sigara yakışta

Sanki, duman tüter tütmez ordayım

Mor dağlara karargâhlar kurulur

Eteğinde bölük bölük durulur

On dakika istirahat verilir

Tüfekleri çatar çatmaz ordayım

Dağlar taşlar bu hasretlik derdinde

Sabır sebat etmez gönül yurdunda

Akşam olur tepelerin ardında

Daha güneş batar batmaz ordayım

Aramıza dağlar girmiş koskoca

Meraklanma gönlüm dağlardan yüce

Bir gün değil, beş gün değil, her gece

Yatağıma yatar yatmaz ordayım

Bahar geldi koyun kuzu koklaştı

İki âşık senelerdir bekleşti

Kara gözlüm, düğün dernek yaklaştı

Vatan borcu biter bitmez ordayım

Sadece Kışlada Bahar mı? “Hancı” şiiri de tek başına bir ekol, yeri doldurulmayacak bir sevda yumağı, bir büyük bir eser oldu. “Hancı” şiiri de yediden yetmişe her Türk’ün dilindeki türkü, gönlündeki sevda oldu.

Gurbetten gelmişim, yorgunum hancı

Şuraya bir yatak ser yavaş yavaş

Aman karanlığı görmesin gözüm

Beyaz perdeleri, ger yavaş yavaş

Sıla burcu burcu... ille ocağım

Çoluk çocuk hasretinde kucağım

Sana her şeyimi anlatacağım,

Otur başucuma, sor yavaş yavaş

Güç bela bir bilet aldım gişeden

Yolculuk başladı Haydarpaşa'dan

Hancı n'olur, elindeki şişeden

Birkaç yudum daha ver yavaş yavaş

Ben o gece, hem ağladım, hem içtim

İki gün, diyardan diyara uçtum

Kayseri yolundan, Niğde'yi geçtim

Uzaktan göründü, Bor yavaş yavaş

Garibim, her taraf bana yabancı,

Dertliyim; çekinme, doldur be hancı

İlk önce kımıldar hafif bir sancı

Ayrılık sonradan kor yavaş yavaş

Bende bir resmi var, yarısı yırtık

On yıldır evimin kapısı örtük

Garip bir de sarhoş oldu mu artık

Bütün sırlarını der yavaş yavaş

İşte hancı ben, her zaman böyleyim

Öteyi ne sen sor, ne ben söyleyim

Kaldır artık, boş kadehi neyleyim

Şu bizim hesabı, gör yavaş yavaş

14.Hazar Şiir Akşamlarında, Sivrice’de Hazar Gölünün kıyısındaki DSİ Kampındaki odasında oturmuş muhabbet ediyoruz. Konu her şairin “Keşke benim de böyle bir şiirim olsa” diyebileceği “Hancı”ya geldiğinde Sayın Erdoğan “Benim en yavan şiirlerimden birisidir” diyor ve anlıyorum ki büyük şairlerin eserleri de hakikaten büyük oluyor.

Ama tavazzuh başka, şair yürekli olmak, gerçekten şair olmak başka bir şey.

İsterseniz biz yeniden üstadımızın o doyumsuz şiirlerine dönelim. Bakın ne diyor “Hancı” şiirinin devamı niteliğindeki “Yolcu” şiirinde üstadımız.

Ben sarhoş değilim, yol sokak sarhoş

Hancıyı kaybettim, hanı kaybettim

Hayatı sayfa sayfa okuduğum boş

Sonundaki, imtihanı kaybettim

Anladım, her gerçek, bir yalan gizler

Beni aldatıyor dağlar, denizler

Meçhul bir zamana karıştı izler

Saati, dakikayı, anı kaybettim

Beni benden, kendi benliğim çaldı

Gölgem uzadıkça, boyum kısaldı

Ellerim bomboş bir roman kaldı

İçimdeki kahramanı kaybettim

Bu başımda esen, bir kavak yeli

Ben ondan deliyim, o benden deli

Onu aynalarda gördüm göreli

Bekir Sıtkı Erdoğan’ı kaybettim

Bekir Sıtkı Erdoğan 1973 yılında yazdığı “Ellinci Yıl Marşı” ile ödül aldı. İşte Cumhuriyetimizin ellinci yılında yazılan ve bestelenen ve de her Türk’ün gönlünde yer eden o muhteşem Ellinci Yıl Marşı.

Müjdeler var yurdumun toprağına taşına.

Erdi Cumhuriyetim elli şeref yaşına.

Bu rüzgârla şahlanmış dalga dalga bayrağım.

Başka bir tuğ yaraşmaz Türk'ün özgür başına.

Cumhuriyet, özgürlük, insanca varlık yolu.