Yüzlerce fotoğraf geçmişten günümüze. Bazen yalnızlık ve hüzün, bazen coşku ve mutlulukla gülümsemeler.
Anılar... anılar... anılar.
Bir söyleşi programına kaynak oluşturmak için çıkardığım albümden dökülenler.
8 aylıkken çekilmiş bir resimden 67 yıla uzanan...
Dün gibi hatırladıklarım.
Hani denir ya! "ömür bir ağaç altında anlık nefeslenme gibidir" ya da "bir pencereden bakıp geçtiğin..."
Birken, iki iki iken, üç- dört olduğun.
Aile oluşundaki süreç...
Kayıplarının hüznünü azaltan yeni kavuşmalar, birliktelikler.
Nihayetinde o kadar çok resim karelerinden geriye kalan sadece kalabalıklar içindeki yalnızlığın...
Sorma, sorgulama, kırma, saygıyla yaklaş düsturuyla hareket etmenin mükafatı...
Herkes hayatını yaşarken sorumluluk yüklenen ve sorunların kaynağı olan sen. Çoğu zaman...
"Ben mi istedim dünyaya gelmeyi. Siz istediniz o zaman yapacaksınız!" ithamları.
Yaptıkları ufacık bir özveri, size yük olmaya başlar. İlk sıkışık anınızda başınıza kaktıkları...
Sadece kendi yaşamınızda mı? Tüm toplum katmanlarında benzer tutum ve davranışlar. Yola çıktıklarınızı yolda bırakmalar ve treninize aldığınız biatçılarla yola devam etmeler. Kraldan çok kralcılar...
En kötüsü de güvendikleriniz tarafından acımasızca aldatılmalar...
Belki iktidalli davranır diye beklediğiniz kişilerin aymaz davranışları ve bu sorumsuzluklarının toplum kesimlerinin büyük bölümünde yarattığı hayal kırıklıklarını umursamaz tavırlarına kılıf aramaları...
Kayyım tehdidi ...
Butlan yani temelsiz, çürük, yok sayılmaya karşıymış gibi adaylık açıklaması, yani sahiplenme...
Bırak kardeşim bırak git...
Çoğunun umudunu "kaotik ortam oluşur" endişesini empoze ederek haksızlıklara karşı çıkmadığın hepimizin malumu...
Artık aldatanlar safında olduğun gerçekliği ile vicdan muhasebeni yap.
Bir defa düşersek...
İkinci defa düşersek...
Üçüncü defa düşersek... Diye bir söz vardır.
Üçüncüsü için çaban seni tanımlar.
ÜLKEMİN ORMANLARI YANARKEN
SEN DE İNSANIMIZI YAKMA!