Elazığ’da dostluk, jübile ve sezon açılışı vardı. Yıllardır yakın iki şehir arasında aile bağlarının güçlü olmasına rağmen futbol maçları; kin, nefret ön plandaydı. Bu çok üzücüydü, bunlardan beslenenler de vardı ama şimdi her şey çok farklı. Deprem sonrası iki şehir tamamen bütünleşti, özlenen de buydu. Maç öncesi iki takım taraftarı da iki takımı tribünlere çağırıp alkışlaması da güzel olandı. Malatya Yeşilyurt Spor Kulübü kaptanı Erhan Gözetlik maçın 5. dakikasında sahadan iki takım futbolcuları tarafından uğurlandı ve vedanın Elazığ’da olması da çok anlamlıydı. Skor ne olursa olsun pek önemli değildi çünkü ilk 6 dakikada iki gol bulan komşumuzun taraftarları sevinmediler, tiyatro izler gibi maç izlerken "Şampiyon Elazığspor, Şampiyon Malatya" diye karşılıklı tezahüratlar vardı. Bunlar için olması gerekenler inşallah bundan sonra da böyle devam eder. Hatta maçları ayrı ayrı tribün değil de yan yana izlemeliyiz. Temenimiz budur, iki şehire yakışan da bu olmalıdır.
Elazığspor'a gelince skor önemli değil, iyi bir takım yapılmış, takım pek hazır değil. İdeal kadro ne zaman iki üç maç yan yana oynarsa o zaman kalite ortaya çıkacaktır. Eksikler varsa takviye yapılacaktır. Bu takımın hedefi şampiyonluktur, Elazığ da Malatya da bulundukları lige yakışmıyor.